Vier minuten is genoeg voor het liefdesverhaal in jullie ceremonie. Wie langer praat, belandt bijna altijd bij de anekdotes die beter bij de speeches na het dessert passen.
Wie vertelt het?
In Nederland schrijft de trouwambtenaar (vaak een BABS die jullie zelf kiezen) meestal een persoonlijke toespraak op basis van een kennismakingsgesprek. Het liefdesverhaal zit daar vanzelf in. In België is de burgerlijke plechtigheid in het gemeentehuis vaak kort, een kwartier tot twintig minuten, en leest de ambtenaar vooral de wettelijke tekst over de rechten en plichten van echtgenoten. Een persoonlijk woord is daar soms mogelijk, maar vraag het op voorhand na bij de dienst burgerzaken.
Doen jullie een symbolische ceremonie, dan is de spreker vrij te kiezen: een ceremoniespreker die jullie inhuurt, een getuige of een goede vriend. Een professionele spreker weet hoe je een verhaal opbouwt. Een vriend kent de details die een buitenstaander nooit vindt. Allebei kan werken, zolang die persoon weet waar het verhaal voor dient.
Het verschil tussen een ceremonie en een speech
Bij de speeches mag gelachen worden om jullie. In de ceremonie hoort het verhaal over jullie samen te gaan: hoe jullie elkaar vonden, wat er veranderde, waarom jullie hier vandaag staan. Een grap over hoe jij ooit de weg kwijtraakte naar jullie eerste afspraak kan prima, als hij uitkomt bij iets wat de ander toen deed.
Een bruikbare vuistregel: elke anekdote eindigt bij iets liefs over de ander. Eindigt ze bij iemand die voor schut staat, dan hoort ze in de speech van de getuige, of nergens.
Wat je beter weglaat
Exen horen er niet in, ook niet als het grappig bedoeld is en ook niet als "die vorige die het niet zag zitten". Hetzelfde geldt voor drankverhalen, geldzorgen en alles waarvan jullie niet willen dat oma het hoort. Interne grappen die alleen vijf vrienden begrijpen, laten de andere tachtig gasten naar hun schoenen kijken.
Wees ook voorzichtig met moeilijke periodes. Een ziekte, een verlies of een tijd waarin het bijna misging kan een verhaal diepte geven, maar alleen als jullie er allebei gerust in zijn dat het gezegd wordt. Spreek zulke passages letterlijk af, zin per zin.
Wat jullie aanleveren
Een spreker kan alleen vertellen wat hij weet. Geef daarom concrete dingen mee in plaats van algemene woorden als "zorgzaam" of "grappig". Denk aan:
- Waar en wanneer jullie elkaar ontmoetten, met één detail dat alleen jullie weten.
- Het moment waarop jullie wisten dat het serieus werd.
- Hoe het aanzoek ging, en wat er daarna eerst gebeurde.
- Een gewoonte van de ander waar jullie stilletjes van houden.
- Wat jullie absoluut niet gezegd willen zien.
Beantwoord de vragen elk apart, zonder bij elkaar te spieken. Het verschil tussen twee versies van hetzelfde moment is vaak het mooiste stuk van het verhaal.
De tekst op voorhand lezen, of niet?
Sommige koppels willen verrast worden. Dat kan, maar spreek dan minstens een getuige af die de tekst wel leest en die de bevoegdheid heeft om iets te laten schrappen. Een BABS of ceremoniespreker stuurt meestal op verzoek een versie een week of twee op voorhand door.
Laat de spreker de tekst ook hardop voorlezen met een timer erbij. Vierhonderd tot vijfhonderd woorden is ruwweg vier minuten spreektijd, met pauzes voor gelach en de zakdoeken.
Tip: vraag de spreker om het verhaal te laten eindigen bij vandaag, met een zin die naar jullie geloften of het jawoord leidt. Dan loopt het verhaal vanzelf over in het moment waar iedereen voor gekomen is.
Het verhaal laten passen bij de rest van de dag
Een ceremonie in een kasteeltuin met een strijkkwartet vraagt een andere toon dan een ceremonie in een brouwerij met een DJ die al klaarstaat. Het verhaal mag gerust luchtig zijn, als de rest van de dag dat ook is. Gaan Trouwen stemt de takenlijst en de leveranciers die jullie gratis voorgesteld krijgen af op jullie stijl. Weten jullie nog niet goed welke toon bij jullie past, dan is dat de eerste vraag om te beantwoorden.
